«ΑΥΤΗ Η ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΣ!»

Μύνημα τοῦ Λ/γου ἐ.ἀ. Ἀνδρέου Φ. Πετροπούλου

Τὴν εἶδα νὰ βαδίζει μέσα στὴν βροχή, 

μέσα στὸν ἀέρα.
Εἶδα τὸ πρόσωπό της,
τὸ βλέμμα της,
τὴν γροθιὰ προτεταμένη στὸ ὕψος τοῦ ὤμου,
ὅπως ἐμεῖς οἱ στρατιώτες.
Βάδιζε μόνη, ἀντίθετα πρὸς ὅλους,
τοὺς τρομαγμένους ἀπὸ τὸν καιρό
τοὺς φοβισμένους ἀπὸ τὴν δόξα τῆς ἡμέρας

Βάδιζε μόνη μέσα στὴν λεωφόρο,
ἀδιαφορῶντας ποὺ ὅλοι ἔτρεχαν νὰ κρυφθοῦν.
Ἀηδιασμένη ποὺ ἡ ἐθνοφοβικὴ ἡγεσία τοῦ τόπου της ἔψαχνε δικαιολογίες νὰ ἀπουσιάσει.

Ἧταν ἡ ὤρα ποὺ ἔπρεπε ν' ἀρχίσει ἡ ἐκδήλωσις τιμῆς
πρὸς τὸ Ἔθνος, τὴν Φυλή, τὸ Αἷμα, τοὺς Νεκρούς.
Καὶ ἀπουσίαζαν ΟΛΟΙ.
Ἧταν μόνη της.
Καὶ κρατούσε σφικτὰ στὴν αγκαλιά της
τὸ Μέλλον. Τὸ μικρὸ παιδί της.
Βάδισε μπροστά! ΕΜΠΡΟΣ!
Θυμίζοντας σὲ ΟΛΟΥΣ τὸ ΚΑΘΗΚΟΝ.

Ἔμπλεος θαυμασμοῦ ἀπέμεινα νὰ τὴν κοιτῶ.
Εἶπα: Αὐτὴ ἡ γυναῖκα εἶναι ἡ ΕΛΛΑΣ.

Αἰκατερίνη Τσιρώνη.
Δὲν σὲ γνώριζα μέχρι ἐχθές.
Θὰ σὲ θυμάμαι γιὰ πάντα.
Φέροντας τὴν στολή μου ἵσταμαι ἐμπρός σου
καὶ ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΩ.
Σὲ χαιρετῶ μὲ ὅλη τὴν δύναμι τῆς
ἑλληνικῆς ψυχής μου.
Ἔκαμες τὰ μάτια μου νὰ βουρκώσουν
Ἔκαμες τὴν καρδιά μου νὰ κτυπήσει
Ἑλληνικότερα.
Μ' ἔκαμες νὰ αἰσθανθῶ περισσότερο
ΕΛΛΗΝ.
ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΩ.
Γιατὶ μοῦ ἐτόνωσες τὴν ἐλπίδα.
Γιατὶ μοῦ ενίσχυσες τὴν πίστη
στὸν ἀγῶνα.
Γιατὶ μοῦ δείχνεις τὸν δρόμο.
Γιατὶ μοῦ ὑποσχέθηκες τὴν ΝΙΚΗ.

Σε εὐχαριστῶ.
Ἡ Πατρὶς σὲ εὐχαριστεῖ

Ἀνδρέας Φ. Πετρόπουλος
Λ/γος Κ.Δ έ.ά