Το πραγματικό τέλος του Αθανάσιου Διάκου (μην διαβάσετε αν δεν αντέχετε..)

                                   (του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου)

Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β' τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας και μά­λιστα ένας παππούς ήταν απ' τη Ροδίτσα. Διασταυρώνοντας τες αργότερα, με όσα διάβαζα άλλα, καταλάβαινα ότι αυ­τές που είχα ήταν ασφαλώς οι σωστές. Το κύριο σημείο τους και κοινό, ήταν ότι τρεις Έλληνες, όταν έπιασαν το Διάκο και τον έφεραν στη Λαμία, τον έκλεισαν σ' ένα πα­λιό κι εγκαταλειμμένο χάνι, εκεί που σήμερα έχει οικοδο­μηθεί το Λαογραφικό Μουσείο Λαμίας στην οδό Καλύβα - Μπακογιάννη. Αυτοί οι τρεις είχαν περάσει πίσω - δυ­τικά - στο χάνι και από δύο μισοχαλασμένα παραθυράκια είχαν παρακολουθήσει όλη τη νύχτα όλα όσα έγιναν μέσα στο χάνι, τα οποία και αναφέρω στη συνέχεια.:

Όταν τα λόγια περισσεύουν

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ

 τουτέστιν: "Βρες πρώτα το θάρρος, και έλα να τα πάρεις"

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΕΛΛΗΝ ( ημέρα μνήμης 10 Απριλίου 1910)

Πεθαίνετε, διότι εσκοτώσατε το Πνεύμα.

Ενόσω δεν αναστηθή και αναστηλωθή το Πνεύμα,

αδύνατον να αρχίση η υπάρχουσα Ζωντανή Ελλάς.

Περικλής Γιαννόπουλος (1870-1910)

Διά να είναι η Φυλή εις το χάλι που είναι,

φανερόν οτι οι τωρινοί Έλληνες

είσθε οι χειρότεροι που υπήρξαν ποτέ.

Περικλής Γιαννόπουλος (1870-1910)

Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι "Ελλην" καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα. "Ελλην" δέν είναι νά έχης ταυτότητα καί υπηκοότητα αυτού τού Κράτους πού θέλει, χωρίς νά τ' αξίζη, νά λέγεται "Ελλάς". "Ελλην" σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Άνθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. "Ελλην" σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο. Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν.

Ο Περικλής Γιαννόπουλος υπήρξε Ελλην! Ελάτρευσε τήν έννοια "Ελλάς" σέ όλη τήν πληρότητά της, τραγούδησε σέ μιά κοινωνία Κουφών, αυτήν τήν Ελλάδα, έζησε μιά ζωή γεμάτη από Ελλάδα καί πέθανε μ' έναν Ελληνοπρεπή, θυσιαστικό θάνατο - σάν Ηθοποιός Αρχαίας Τραγωδίας - φωταυγάζοντας στούς τυφλούς καί κραυγάζοντας στούς κουφούς τήν έννοια "Ελλάς". Γι' αυτά του τά εγκλήματα, καταδικάστηκε απ' αυτή τή μικρόψυχη κοινωνία τών τυφλών καί κουφών καί τό Ανθελληνικό, Ρωμαίικο κράτος, στή μέγιστη ποινή τής Λήθης, τήν οποία εκτίει ακόμη.

Οι Ιδέες του όμως ενέπνευσαν καί επέζησαν μέσα από τά έργα τών φίλων του: τού Κωστή Παλαμά, τού Ανδρέα Λασκαράτου, τής Μυρτιώτισας, τού Αγγελου Σικελιανού, τού Γρηγόρη Ξενόπουλου, τού Ιωνος Δραγούμη, τού Βλάσση Γαβριηλίδη, τού Πικιώνη καί πολλών άλλων. Ιδέες πού σημειοθέτησαν, εχάραξαν καί ευχήθηκαν αυτό που ο ίδιος έλεγε "Ελληνική Αναγέννηση".

«Τὰ πρόβατα ἀπεργοῦν, ζητώντας καλύτερες συνθήκες σφαγῆς»

«Αἰσχρόν ἐστι σιγᾶν,

τῆς Ἑλλάδος πάσης ἀδικουμένης»

Δημοσθένης

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς,

Δάσκαλος - Κιλκὶς

Ὁ Ἰωάννης Μεταξάς, ὁ «δικτάτορας», ὁ «φασίστας», λίγο μετὰ τὸ ἔνδοξο «ΟΧΙ» στὸν φασίστα Μουσολίνι, στὸ πρῶτο ὑπουργικὸ συμβούλιο, ποὺ ἔγινε τὸ πρωὶ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἀφοῦ, κάνοντας τὸν σταυρό του, ὑπέγραψε τὰ διατάγματα γενικῆς ἐπιστράτευσης, ζήτησε ἀπὸ τοὺς ὑπουργοὺς του τὴν ἔγκριση νόμου μὲ μόνο ἄρθρο του τὸ ἑξῆς:

«Οὐδεὶς Ἕλλην καθίσταται πλουσιώτερος ἐκ τοῦ πολέμου».

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο, «1940 - Ὁ ἄγνωστος πόλεμος: Ἡ ἑλληνικὴ πολεμικὴ προσπάθεια στὰ μετόπισθεν», ἔκδ. «Πατάκης», σελ. 106, τῆς Μαρίνας Πετράκη, ἡ ὁποία εἶναι διδάκτωρ τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Κέντ). Στὸ ἴδιο βιβλίο διαβάζουμε:

«Μὲ τὴν κήρυξη τοῦ πολέμου, καθὼς ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος μαζικῆς ἀνάληψης τραπεζικῶν καταθέσεων, ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, μετὰ ἀπὸ διαταγὴ τῆς κυβέρνησης, εἰδοποιεῖ μὲ ἔγγραφό της ὅλες τὶς τράπεζες, νὰ περιορίσουν τὶς ἀναλήψεις τῶν καταθετῶν μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 3.000 δραχμῶν». (σελ. 127).

«ΑΥΤΗ Η ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΣ!»

Μύνημα τοῦ Λ/γου ἐ.ἀ. Ἀνδρέου Φ. Πετροπούλου

Τὴν εἶδα νὰ βαδίζει μέσα στὴν βροχή, 

μέσα στὸν ἀέρα.
Εἶδα τὸ πρόσωπό της,
τὸ βλέμμα της,
τὴν γροθιὰ προτεταμένη στὸ ὕψος τοῦ ὤμου,
ὅπως ἐμεῖς οἱ στρατιώτες.
Βάδιζε μόνη, ἀντίθετα πρὸς ὅλους,
τοὺς τρομαγμένους ἀπὸ τὸν καιρό
τοὺς φοβισμένους ἀπὸ τὴν δόξα τῆς ἡμέρας

Βάδιζε μόνη μέσα στὴν λεωφόρο,
ἀδιαφορῶντας ποὺ ὅλοι ἔτρεχαν νὰ κρυφθοῦν.
Ἀηδιασμένη ποὺ ἡ ἐθνοφοβικὴ ἡγεσία τοῦ τόπου της ἔψαχνε δικαιολογίες νὰ ἀπουσιάσει.