Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015

Σαν σήμερα η Δολοφονία του Οδυσσέα Ανδρούτσου στις 5 Ιουνίου 1825

ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ





Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ


 ΟΤΑΝ φέρανε τον Αντρούτσο στην Αθήνα, τον κλείσανε στο φράγκικο πύργο της Ακρόπολης, την Κούλια όπως τη λέγανε [Βρισκόταν στην είσοδο της Ακρόπολης και τη γκρέμισαν το 1878] , βάζοντάς του βαριά σίδερα στα χέρια και στα πόδια. Για δεσμοφύλακα είχε τον παλιό του οχτρό, τον φοβερό Παπακώστα. Ο Pecchio, που επισκέφτηκε εκείνες τις μέρες την Αθήνα κ' έμαθε πως μέσα στον πύργο βρισκόταν φυλακι­σμένος ο Οδυσσέας, γυρεύει να τον δει μα δεν του δίνουν την άδεια.
Στ' αναμεταξύ ο Γκούρας, παρ' όλα όσα τούλεγε ο Τριανταφυλλίνας, ο άλλος μεγάλος οχτρός του Ανδρούτσου, δίσταζε να τον σκοτώσει. Τον στέλνει, λοιπόν, στ' Ανάπλι για να πάρει την τελική απόφαση της κυβέρνησης. Γυρίζει έπειτα από λίγο στο στρατόπεδο, που βρισκόταν κά­που όξω από την Αράχωβα, φέρνοντας ένα γράμμα του Κωλέτη προς τον Γκούρα, όπου σ' αυτό ο παλιός γιατρός τού Αλήπασα τούγραφε να κά­νει ό,τι θα τού πει ο Τριανταφυλλίνας.

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2015

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ, ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Στα πλαίσια του Cyprus Pride Festival, 2015 γίνεται έκθεση ζωγραφικής.  Αντί οι εικαστικές δημιουργίες, ως εκφραστικά μέσα εμπειριών να μπορούν να συμβάλουν στην καλή αγωγή, θα συμβάλουν στο  φεστιβάλ  ‘’παθών ατιμίας’’; 
Επίσης προβάλονται στα πλαίσια του Cyprus Pride Festival, 2015  κινηματογραφικά έργα, με ομοφυλοφιλική θεματολογία.  Γιατί τέτοια κατάντια;   Αντί τα κινηματογραφικά  δρώμενα,  να είναι αγωγή εις το αγαθό, θα οδηγούν σε «πάθη ατιμίας»; 
Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης στο έργο του «Περί ποιητικής», ορίζοντας την τραγωδία  λέγει : «έστιν ουν μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας…».   Ποιάς πράξεως τελείας εστίν μίμησις το θεατρικό τούτο «δρώμενο»;   Αναισχύντου;   Για να καταλήξει ο αρχαίος φιλόσοφος «περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν» (τον αποκαθάρει -τον θεατή - από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα). 
Αποκαθάρουν τον θεατή ή το αντίθετο, τα παρόμοια ψυχικά συναισθήματα προκαλούν, που εξαίρουν πράξεις αναισχύντους;  Αποκαθάρουν τον θεατή  ή προβάλλουν αλλότρια πάθη;

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015

Θα το δούμε σύντομα και στην χώρα μας;

ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Παιδιά μεταναστών ζητούν λευκούς συμμαθητές (γιατί δεν έχουν)

Σχόλιο Κόκκινου Ουρανού: Μια ακόμη απόδειξη του πόσο «επιτυχημένη» αποδείχθηκε η πολυπολιτισμικότητα. Οι γηγενείς Ολλανδοί γονείς επιλέγουν για τα παιδιά τους σχολεία με ελάχιστα ή καθόλου παιδιά τριτοκοσμικών μεταναστών.                          Γιατί άραγε;
Καθώς τα σχολεία στην Ολλανδία διαχωρίζονται συνεχώς, τα παιδιά των μεταναστών βγήκαν στους δρόμους της εθνοτικά μικτής γειτονιάς τους στο Άμστερνταμ, σε αναζήτηση "λευκών" μαθητών που θα θέλουν να φοιτήσουν στα σχολεία τους και να βοηθήσουν την «ένταξή» τους.
Περίπου 100 μαθητές - Άραβες, Τούρκοι, Αφρικανοί, Μαροκινοί – συνοδευόμενα από τους γονείς και τους δασκάλους τους, βγήκαν στους δρόμους φορώντας ένα εκθαμβωτικό λευκό T-shirt που έλεγε «Είναι αυτό αρκετό λευκό για σένα;».

Τρίτη 2 Ιουνίου 2015

Τιμήθηκε η μνήμη των τελευταίων υπερασπιστών της Πόλης το 1453

  


 Με επιτυχία και τα φετινά Παλαιολόγεια στο Κάστρο Χλεμούτσι Ηλείας
Τιμήθηκε η μνήμη των τελευταίων υπερασπιστών της Πόλης το 1453
Με την συμμετοχή πολλών πολιτών και εκπροσώπων των πολιτικών και στρατιωτικών Αρχών της Ηλείας τιμήθηκε για μία ακόμη χρονιά η μνήμη του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου και των τελευταίων υπερασπιστών της Κωνσταντινουπόλεως, κατά την Άλωση του 1453, στο Κάστρο Χλεμούτσι στο ομώνυμο χωρίο του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το πρωί του Σαββάτου 30 Μαΐου 2015 στην αναστηλωμένη αίθουσα του εσωτερικού χώρου του Κάστρου από τον Σύλλογο με διοργανωτή την Τοπική Κοινότητα Κάστρου, κατόπιν σχετικής αδείας της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ηλείας. 

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015

Ὅταν τρανέψῃς, γυόκα μου, κι᾿ ἀρματωθῇς...


Τὸν εἶδες μὲ τὰ μάτια σου, γιαγιά, τὸν Βασιλέα,
ἢ μήπως καὶ σὲ φάνηκε, σὰν ὄνειρο, νὰ ποῦμε,
   σὰν παραμύθι τάχα;

-Τὸν εἶδα μὲ τὰ μάτια μου, ὡσὰν καὶ σένα νέα,
πὰ νὰ γενῶ ἑκατὸ χρονῶ, κι᾿ ἀκόμα τὸ θυμοῦμαι,
   σὰν νἄταν χτὲς μονάχα.

Στὴν Πόλη, στὴν Χρυσόπορτα, στὸν πύργον ἀπὸ κάτου,
εἶν᾿ ἕνα σπήλαιο πλατύ, στρωμένο σὰν παλάτι,
   σὰν ἅγιο παρακκλήσι;

Κανένας Τοῦρκος δὲν μπορεῖ νὰ κρατηθῇ κοντά του,
κανεὶς τῆς σιδερόπορτας ναὕρη τὸ μονοπάτι,
   νὰ πὰ νὰ τὸ μηνύσῃ.