Η δυστυχία του να είσαι ρουφιάνος

Σχόλιο Ε.Δ.Η.  - Το παρακάτω άρθρο του Λευτέρη Πανούση, επιχειρεί να αναδείξει τις καταβολές του αιώνιου προδότη-χαφιέ! Του αριστεροκομμουνιστή σπιούνου! Αν και το άρθρο δεν αποτελεί την επιτομή της προσέγγισης του φαινομένου, παραταύτα αποτελεί ένα ελάχιστο ψυχογράφημα της αριστερής χαφιεδωσύνης και μια πυξίδα για την κοινή γνώμη. 

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΠΡΟΣ ΚΑΤΙ ΝΕΟΤΕΡΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΡΙΕΣ, ΠΟΥ ΩΣ ΠΙΣΤΑ ΓΕΝΕΤΙΚΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΟΥΣ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΕΧΘΕΣ ΚΑΡΚΙΝΙΚΟ ΕΡΓΟ...

 Γράφει ο Λευτέρης Πανούσης

17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016

ΚΑΠΟΤΕ ΑΥΤΟΙ ΦΩΝΑΖΑΝ:

ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ

 ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΥΒΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ

ΕΜΙΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ

ΔΙΧΩΣ ΛΟΓΙΑ 

ΕΤΣΙ......... 

«Noz, zica, Srebrenica»

«μαχαίρι, σύρμα, Σρεμπρένιτσα»

ΜΠΡΑΒΟ ΕΛΛΗΝΕΣ όσο και να σας κατηγορούν

Τι λέει άραγε το τελευταίο πρωτόκολλο των σοφών της Σιών:

Πρωτόκολλο Εικοστό Τέταρτο

Και για να γνωρίζει και να αγαπά ο λαός το Βασιλιά του, είναι αναγκαίο αυτός να συνεννοείται με τους υπηκόους του στις δημόσιες πλατείες. Αυτό επιφέρει την αναγκαία ένωση των δύο δυνάμεων, τις οποίες έχουμε χωρίσει σήμερα με τον τρόμο.
Αυτή η τρομοκρατία μας ήταν κάθε φορά απαραίτητη, για να πέσουν οι δύο αυτές δυνάμεις χωρισμένες κάτω από την επιρροή μας.

Από όσα προαναφέρθηκαν προκύπτει ότι οι εβραίοι δεν επιθυμούσαν για κανέναν λόγο την απελευθέρωση των Ελλήνων. Αντίθετα εργάζονταν προς όφελος των Τούρκων, διότι η τουρκοκρατία εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους για εκμεταλλευτική αισχροκέρδεια σε βάρος του υπόδουλου Ελληνισμού. 

Ο δραματικός διάλογος Μεταξά-Γκράτσι που κατέληξε «πολύ καλά λοιπόν, έχομεν πόλεμο»

Ο Εμμανουέλε Γκράτσι, πρέσβης της Ιταλίας στην χώρα μας, το 1940, συμπρωταγωνιστής κι αυτός της ιστορικής εκείνης νύχτας της 28/10/1940 στο βιβλίο του, που το ονομάζει με μια πρωτοφανή οξυδέρκεια για το μέλλον του καθεστώτος Μουσολίνι: «Η αρχή του τέλους – η επιχείρηση κατά της Ελλάδος», [εριγράφει το διάλογο που είχε με τον Ιωάννη Μεταξά:

Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δώ τον Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον.