Η ΕΥΘΥΝΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ Νο 2

Τηρώντας την υπόσχεση που είχαμε δώσει πριν μερικούς μήνες του τρέχοντος έτους, προβήκαμε σε νέα παρέμβαση αφορμή του εορτασμού της επετείου του ΟΧΙ 1940 στην περιοχή του Πύργου Ηλείας.

Συγκεκριμένα τις νυχτερινές ώρες και κατά την διάρκεια της ημέρας δύο ομάδες της ΕΘΝΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΗΛΕΙΑΣ έδρασαν οργανωμένα και αθόρυβα και κατάφεραν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους που δεν ήταν άλλη από το να επικοινωνήσουν μηνύματα προς τους συνέλληνες συντοπίτες και όχι μόνο.

ΟΤΑΝ Η 'ΘΕΡΑΠΕΙΑ' ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΛΕΞΗ

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Αν κάποιος μιλήσει για την ανάγκη εύρεση θεραπείας του καρκίνου ή της αρτηριοσκλήρυνσης, ή της παράνοιας, ή της κατάθλιψης, υπάρχει  περίπτωση να βρεθούν άνθρωποι που θα τον υβρίσουν, θα τον απομονώσουν, θα του πουν ότι λέει αδιανόητα πράγματα; Όχι, φυσικά!

Και όμως, ειδικά για μία ψυχοσωματική διαταραχή αυτό το 'όχι, φυσικά' δεν ισχύει. Αν κάποιος τολμήσει μόνο να ψελλίσει ότι η ομοφυλοφιλία ή ο τρανσεξουαλισμός μπορεί να θεραπευτούν ή ότι υπάρχει η δυνατότητα έρευνας για την εύρεση μιας θεραπείας, θα ανοίξει η γη να τον καταπιεί ή αν τα καταφέρει και δεν τον καταπιεί η άβυσσος, τότε θα δεχθεί τον επιστημονικό αφορισμό! Αφορισμένε, βλαστήμησες διότι χρησιμοποίησες τη λέξη: ΘΕΡΑΠΕΙΑ.

Βλέπετε, η σεξουαλική παραβατικότητα έχει πλέον ιδεολογικοποιηθεί: από το 'κομμουνιστικό μανιφέστο' πήγαμε στο 'γκέι μανιφέστο', από την 'ταξική πάλη' στην 'γκέι πάλη' και από την 'κομμουνιστική διεθνή' στην 'γκέι  διεθνή'. 

Επειδή λοιπόν η λέξη 'θεραπεία' είναι απαγορευμένη λέξη, εμείς βρήκαμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που αφορά αυτή τη δυνατότητα και το  μεταφράσαμε.

Θανάσης Κλάρας: Ο Παιδεραστής Ψυχοπαθής Δολοφόνος του ΚΚΕ

Ο Θανάσης Κλάρας ή Άρης Βελουχιώτης γεννήθηκε στη Λαμία το 1905. Παρότι καταγόταν από μορφωμένους αντιμοναρχικούς γονείς, με πλούσια οικιακή βιβλιοθήκη, δεν κατάφερε να βγάλει το γυμνάσιο. Σπούδασε εντούτοις πρακτικός γεωπόνος στη Μέση Γεωργική Σχολή της Λάρισας και αποφοιτώντας σε ηλικία 18 ετών κατέφυγε στην Αθήνα, όπου μυήθηκε στον κομμουνισμό και άρχισε την παράνομη και ανατρεπτική δράση του.

Υπηρέτησε τη θητεία του στο Πυροβολικό, όπου καθαιρέθηκε από το βαθμό του Δεκανέα λόγω της κομμουνιστικής του δραστηριότητας μέσα στην Μονάδα του. Μετά την απόλυσή του επανήλθε στην Αθήνα, όπου προσλήφθηκε για βοηθητικές εργασίες στον παράνομα τότε εκδιδόμενο "Ριζοσπάστη". Στο μεταξύ όμως, από την ηλικία των 20 ετών, επιδόθηκε και σε άλλου είδους δραστηριότητες, όπως κλοπές, πλαστογραφίες, ψευδορκίες και άλλες αξιόποινες πράξεις. Ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο δεύτερος στην κομματική ιεραρχία του ΚΚΕ, αναφέρει στο βιβλίο του «Αναμνήσεις», ότι ο Άρης Βελουχιώτης ήταν μεταξύ άλλων και πορτοφολάς: «Από το 1923-1925 μπήκε στη νεολαία, στην ΟΚΝΕ. Είχε μπλέξει παλιά με πορτοφολάδες. εμείς δεν το ξέραμε βέβαια αυτό. Κάποτε όμως οι αντιδραστικές εφημερίδες γράψαν ότι οι κομμουνιστές είναι αλήτες σαν τον Κλάρα».

ΥΠΑΡΧΩ. ΑΡΑ ΖΩ

Συνέλληνες διανύοντας τον έκτο χρόνο από ιδρύσεώς μας, έχοντας περάσει μέσα από τεράστιες δυσκολίες, δηλώνουμε υπερήφανα ότι συνεχίζουμε να κρατάμε την σημαία της ΕΘΝΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ψηλά.

Μέσα  στον γενικό Εθνικό ορυμαγδό και απαξίωσης κάθε αγώνα, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε σε εποχές που τα όνειρα απαγορεύονται.

Δεν είμαστε όσοι και όπως ξεκινήσαμε.

Άλλωστε και στις εποχές που κάποιοι κομπάζουν για την αριθμητική προσέλευση, ΕΜΕΙΣ καλά γνωρίζουμε ότι την ώρα του αγώνα λίγοι ήταν αυτοί που δήλωναν το παρών.

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ 1961.

Ἀπόσπασμα τοῦ βιβλίου «ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ Η ΕΛΛΑΣ»

Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

στὴν αἴθουσα τοῦ Συλλόγου τῶν «40 Μαρτύρων» Κοζάνης στις 11.6.1961

Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙ 

Τὰ δέκα τελευταῖα χρόνια, ἀπὸ τὸ ᾿50 μέχρι τὸ ᾿60, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τὰ καλύτερα παιδιά της, τὸ ἄνθος τῆς Ἑλλάδος (*).

Δὲν ὑπάρχει μέριμνα ἐκ μέρους τοῦ κράτους καὶ φροντίδα ἐκ μέρους τῶν πολιτικῶν. M᾿ αὐτὰ ποὺ λέγω δὲν θέλω νὰ δώσω ἀφορμὴ σὲ καν­ένα νὰ πῇ ὅτι ἀναμειγνύομαι στὴν πολιτική. Δὲν ἀνήκω σὲ καμμιά πολιτικὴ παράταξι· κ᾿ ἐσεῖς οἱ Kοζανῖται τὸ ξέρετε πολὺ καλά, ὅτι μέσ᾿ στὴν καρδιά μου εἶνε μόνο τὸ γαλάζιο χρῶμα, ἡ πατρίδα μου, καὶ παραπάνω ὁ Xριστός μου, καὶ δὲ μὲ ἐνδιαφέρει τὸ πολιτικὸν μέρος. Μ᾿ ἐνδιαφέρει ἀσφαλῶς καὶ αὐτό, ἀλλὰ λόγῳ τοῦ ῥάσου μου δὲν ἀνακα­τεύομαι σὲ πολιτικὰς διενέξεις· γι᾿ αὐτὸ ἔχω καὶ τὸ θάρρος, ἀφοῦ μένω ἐκτὸς πολιτικῆς, νὰ ἐλέγχω ὅλους ἀνεξαιρέτως μὲ χριστιανικὰ κριτήρια.