Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

«Τὰ πρόβατα ἀπεργοῦν, ζητώντας καλύτερες συνθήκες σφαγῆς»



«Ασχρόν στι σιγν,
τς λλάδος πάσης δικουμένης»
Δημοσθένης
Γράφει Δημήτρης Νατσις,
Δάσκαλος - Κιλκς

ωάννης Μεταξάς, «δικτάτορας», «φασίστας», λίγο μετ τ νδοξο «ΟΧΙ» στν φασίστα Μουσολίνι, στ πρτο πουργικ συμβούλιο, πο γινε τ πρω τς 28ης κτωβρίου το 1940, φο, κάνοντας τν σταυρό του, πέγραψε τ διατάγματα γενικς πιστράτευσης, ζήτησε π τος πουργος του τν γκριση νόμου μ μόνο ρθρο του τ ξς:
«Οδες λλην καθίσταται πλουσιώτερος κ το πολέμου».
(π τ βιβλίο, «1940 - γνωστος πόλεμος: λληνικ πολεμικ προσπάθεια στ μετόπισθεν», κδ. «Πατάκης», σελ. 106, τς Μαρίνας Πετράκη, ποία εναι διδάκτωρ το πανεπιστημίου το Κέντ). Στ διο βιβλίο διαβάζουμε:
«Μ τν κήρυξη το πολέμου, καθς λλοχεύει κίνδυνος μαζικς νάληψης τραπεζικν καταθέσεων, Τράπεζα τς λλάδος, μετ π διαταγ τς κυβέρνησης, εδοποιε μ γγραφό της λες τς τράπεζες, ν περιορίσουν τς ναλήψεις τν καταθετν μέχρι το ποσο τν 3.000 δραχμν». (σελ. 127).

σο γνωρίζω, π τν πόλεμο το ’40 ως σήμερα, οδέποτε εχε τεθε ριο ναλήψεων. (ς συνήθως, υοθετήσαμε τν ξενικ φράση «κάπιταλ κοντρόλς», διότι ο πολιτικο νάνοι...
κα ρλεκίνοι, συνεπικουρούμενοι π τν δημοσιογραφικ ξεφτίλα, τσι τ ποκαλον).

πομένως κα σήμερα βιώνουμε ναν κήρυχτο πόλεμο. Συμμορίες τύπου ΔΝΤ κα ερωπαίων ταίρων, σλαμικς ρδς πιτίθεται λυσσωδς στν πατρίδα μας. Μόνο πο τώρα, δν χουμε τν «φασίστα» Μεταξ στ τιμόνι τς χώρας, ν νομοθετε μ πυγμ κα νδρεία τι ο πληστες αινες κα τ ρπακτικά τς κερδοσκοπίας θ χτυπηθον μείλικτα, λλ ριστερ διακυβέρνηση το κ. Σταθάκη, τς κ. Τασίας, το κ. Μουζάλα, το κ. Καρανίκα, το κ. Φίλη κα λοιπν παρομοίων δημοκρατν κα φιλανθρώπων. (Γι τος συριζαίους μεταξ ατν κα τς χρυσς αγς, δν πάρχει νδιάμεσος χρος. ποιος διαφωνε μ τς δεοληψίες τους, μιλ γι λαθρομετανάστες, εναι ατόματα φασίστας κα χρυσαυγίτης. γις φιλοπατρία δν πάρχει).

Τότε τν διαχείριση τς κρίσης δν τν νέλαβαν Μ.Κ.Ο. (ο λεγόμενοι «θελοντς» κα «φιλεύσπλαχνοι» τν Μ.Κ.Ο. μείβονται μ τουλάχιστον 1500 ερώ, ρκετο σπευσαν π τς ναρχικς φωλις τν ξαρχείων, ο ποοι, πως μο διηγεται στυνομικός, προτρέπουν τος λαθρομετανάστες ν πιτίθενται στν στυνομία).

Τότε «πλάτες» στ κράτος βαλε διος λαός, σύσσωμος. Ο διανοούμενοι δν ταν ξεσκονίστρες κα φερέφωνα τς ξουσίας, λλ διαγωνίζονταν ποις θ γράψει τν ραιότερο μνο γι τν πατρίδα κα τ στρατευμένα παιδιά της. Πολλο πολεμον στν πρώτη γραμμή. «Σο γράφω καθισμένος τριακόσια μέτρα πέναντι π τος ταλούς. μως οτε ο σφαρες οτε ο βίδες μ κάνουν ν ξεχν τος γαπημένους μου κόσμους που ζοσα κα γι τος ποίους τώρα μάχομαι…» γράφει φεδρος νθυπολοχαγς δυσσέας λύτης στν Γ. Θεοτοκά. (Γ. Θεοτοκς, «Τετράδια μερολογίου, 1939-1953», σελ. 241).

Ο τωρινο ψευτοδιανοούμενοι διαγωνίζονται ποις θ ξεράσει τς περισσότερες ναθυμιάσεις του κατ τς πατρίδας κα το θνους. Στ θέατρα, μεγάλοι θοποιο - κα χι τάλαντοι τζιτζιφιόγκοι προσδιορίστου φύλου - πως Μάνος Κατράκης, Θάνος Κωτσόπουλος, Παντελς Ζερβός, νεβάζουν παραστάσεις μ τς ποες τονώνουν τ φρόνιμα το λαο. Κα τώρα, πρεπε ν ξεσηκωθον κα ο πέτρες, γι ν ναγκαστε φερόμενος ς πουργς Πολιτισμο κ. Μπαλτάς, ν ποσύρει τν νισόρροπο Βέλγο κα τος βλαμμένους μίανδρους, πο χοροπηδοσαν πιδεικνύοντας, σν τ ν σκυλιά, τν γυμν παράνοιά τους.

Τότε, τν ρα τς μεγάλης κρίσης, πο φταναν στ νοσοκομεα χιλιάδες ρωικο στρατιτες, μ πόδια κομμένα κα τ σπίτια τν λλήνων λάμβαναν π τ ΓΕΣ τ παράσημο νδρείας γι τν σκοτωμένο λεβέντη τους, ο γυνακες το λαο πομένουν καρτερικ τν θυσία κα πιτελον τ χρέος τους πρς τ θνος - να χρέος ατονόητο, χωρς προσδοκία νταμοιβς.

Σ πρωτοσέλιδο το τότε «λεύθερου Βήματος» (σήμερα εναι σκέτο «Βμα». δ κα χρόνια… βηματίζει μ ταλάντευτη συνέπεια πίσω π τ πουγκιά, τ θαλασσοδάνεια κα τς πιδοτήσεις τς κάστοτε ξουσίας), διαβάζουμε:

«Γι τν ρωισμ ατ δν συνηθίζεται ν τονίζονται μνοι. ξοικειωθήκαμε τόσο πολ μ τν προσφορ τς γυναίκας το λαο […] λη ζωή της δν εναι παρ σιωπηλ αταπάρνηση κα νθρώπινη θυσία. Κα μως δν χει ποκτήσει κόμα ατ πο τς φείλεται. Τ μνημεο της […] Παράπλευρα στν γνωστο Στρατιώτη δν παθανατίστηκε κόμη κα γνωστη Μητέρα, τσι πως τν ξέρουμε, μ τν ποδι κα τ τσόκαρα, μ τ παιδι λόγυρά της, νασκουμπωμένη πάνω π τ σκάφη, νάρετη, περήφανη, καρτερική, σεμνή, τν καλν κα τν κακν ρωίδα».


δια «γνωστη Μάνα» ναντιώθηκε στν πείνα, στν κάματο κα στ στοιχεα τς φύσης γι ν συντρέξει τ «παιδι» στν μεγάλο θνικ γώνα.
Κα γι τοτο μειναν στ συνείδηση το λαο μας ς πέρτατο σύμβολο, ς Παναγιές, πως τς σωσε ριστοτεχνικ πένα το πολεμιστ Νικ. Βρεττάκου: «Κι ο μάνες τ κοφτ γκρεμν σν Παναγις τ’ νέβαιναν/ μ τν εχ στν μο τους κατ τ γι παγαναν/ κα τς εροτραμπάλιζε νεμος φορτωμένος…».

Τότε, σ’ κενον τν πόλεμο, λαός, κα ο πολεμιστς τς πρώτης γραμμς κα ο μαχοι μαχητς τν μετόπισθεν πίστευαν στν νίκη γιατί τν πάσαν λπίδα τους τν εχαν ναθέσει στν πέρμαχο Στρατηγ το Γένους κα χι στν διαπραγματευτικ κανότητα το… Γιάνη το λέξη το Εκλείδη μ τ θυμηδιογόνα γγλοελληνικ του.

«Σ λο τ μέτωπο π’ κρη σ’ κρη λληνικς στρατς ρχισε ν χει παντο τ διο ραμα. βλεπε τς νύχτες μία γυναικεία μορφ ν προβαδίζει, ψιλολιγνή, λαφροπερπάτητη, μ τν καλύπτρα τς ναριγμένη π κεφάλι στος μους. Τν ναγνώριζε, τν ξερε π πάντα, το τν εχανε τραγουδήσει σν τανε μωρ κι νειρευότανε στν κούνια. ταν μάνα μεγαλόψυχη στν πόνο κα στ δόξα, λαβωμένη τς Τήνου, πέρμαχος Στρατηγός».
(γγελος Τερζάκης, «λληνικ ποποιία, 1940-41», κδ. «ΕΣΤΙΑ», σελ. 85).

Τότε πρωθυπουργοί, πως λέξανδρος Κορυζής, ρνούμενοι, γι λόγους εθιξίας, ν μείνουν στν στορία ς πρωθυπουργο πο παρέδωσαν τν χώρα τους στ ναζιστικ καθάρματα, ατοκτονοσαν.
Τώρα βάζουν πογραφές, μ χέρια κα ποδάρια, σ πανωτ μνημόνια λεηλασίας τς πατρίδας, κάποιοι χωρς ν τ διαβάσουν, λλοι ν καυχνται κιόλας. (Πόσα χρόνια, μλλον δεκαετίες χουμε ν κούσουμε τν φράση «παραιτήθηκε γι λόγους εθιξίας». ποψιάζομαι τι ο περισσότεροι γνοον τί σημαίνει λέξη!).

Τότε πολεμοσε νας λας μ «παλληκαρίσια ψυχή». Τώρα να δειλ σκορποχώρι λεπτεπίλεπτο κα ξουθενωμένο π τς πολλς καταχρήσεις, ξαρτήσεις καί… εδήσεις παρακολουθε τν εσβολή, τν ξ νατολν πίθεση κα πιδίδεται σ δακρύβρεχτες γαπολογίες.

Γράφει κάπου Ντ. Χριστιανόπουλος: «τ πρόβατα πήργησαν κα ζήτησαν καλύτερες συνθκες σφαγς». Κάπως τσι εμαστε σήμερα… πραγέστεροι τν βατράχων κα φωνότεροι τν χθύων περιμένουμε.... καλύτερες συνθκες.