Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Η σταύρωση του ιερέα Γεωργίου Σκρέκα την Μ. Παρασκευή του 1947 από τους συμμορίτες-κομμουνιστές!



Ενώ στην Ηλεία όλα είναι έτοιμα για την υποδοχή του τσίπρα για τα εγκαίνια του μουσείου μπελογιάννη στην δημοκρατική και προοδευτική Αμαλιάδα, αφιερώνουμε σε όλους συτούς που θα παραστούν το παρακάτω ιστορικό κείμενο που κάνεις δεν μπορεί να το αμφισβητήσει.

ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΚΥΛΙΑ

Τα σχόλια είναι περιττά για το κείμενο που μας έστειλε ο Ι.Ζ. Γεγονότα που επιμελώς κρύβονται...Ένα φρικώδες έγκλημα! Ο ιερέας Γεώργιος Σκρέπας σταυρώθηκε ανήμερα Μεγάλης Παρασκευής του 1947 από τους κομμουνιστές των χρόνων εκείνων.

Όταν στη χώρα μας ξέσπασε η ξενοκίνητη κομμουνιστική ανταρσία, ως βασικοί στόχοι εξολόθρευσης των άθεων φονιάδων, επιλέχθηκαν οι ιερείς.

Αρκετοί από αυτούς, αντιλαμβανόμενοι τον θανάσιμο κίνδυνο έφυγαν απο τα χωριά τους και κατέβηκαν στις πόλεις, όπου υπήρχε περισσότερη ασφάλεια. Πολλοί όμως, μή πιστεύοντας οτι κάποιος "έλληνας" θα μπορούσε να τους βλάψει, και αφού κανέναν δεν πείραζαν παρά μόνον επιτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, έμειναν.
Από αυτούς, εκατοντάδες δολοφονήθηκαν με φρικτό τρόπο, όπως επι Νέρωνα και Διοκλητιανού. Μάλιστα αρκετοί σταυρώθηκαν.Ομως κανενός το μαρτύριο δεν μοιάζει τόσο με το Θείο Δράμα, όσο του ιερέα Γιώργου Σκρέκα.

Την 27η Μαρτίου 1947, ο ιερέας Γιώργος Σκρέκας, εφημέριος του χωριού Μεγάρχης Τρικάλων, πληροφορήθηκε οτι οι εαμοκομμουνιστές Μεγάρχης έκαμαν συμβούλιο στο οποίο αποφασίστηκε να τον απογυμνώσουν από κάθε περιουσιακό στοιχείο. Όντως, τη νύχτα της 27ης προς 28η Μαρτίου μετέβηκαν οι λησταντάρτες στο σπίτι του και του αφαίρεσαν τα πάντα.

Μή αρκούμενοι όμως σε αυτά, αφού άδειασαν τους στάβλους απο τα ζώα και ανάγκασαν τον πατέρα και τον θείο του ιερέα να πάνε τα ζώα στο χωριό Πρόδρομος μαζί με δύο λησταντάρτες, έκλεισαν τον ιερέα μέσα στον στάβλο και άρχισαν να τον δέρνουν άγρια, ζητώντας του κι άλλα χρήματα.

Η γυναίκα του, ακούγοντας τις φωνές και τις κραυγές του άνδρα της, έτρεξε στον Αθανάσιο Ίτσιο, κομμουνιστή απο τα σπουδαιότερα στελέχη του ΚΚΕ, καθώς και σε άλλα μέλη της "αυτοάμυνας" Μεγάρχης. Με δάκρυα τους εκλιπαρούσε να ελευθερώσουν τον σύζυγο της και να πάψουν να τον χτυπούν. Δυστυχώς, ο εν λόγω ιούδας και οι άλλοι δεν θέλησαν να ακούσουν τα παρακάλια της και δεν έκαναν τίποτα για τον συλληφθέντα.


Την ίδια νύχτα παρέλαβαν τον ιερέα Γιώργο Σκρέκα αιμόφυρτο, ημίγυμνο και ξυπόλητο και τον οδήγησαν στο χωριό Γοργογύριο. Ο μελλοθάνατος ζήτησε να δει τον εκεί ιερέα. Με δάκρυα στα μάτια είπε στον ιερέα που ήρθε να τον παρηγορήσει: "Ο Θεός γνωρίζει τί θ'απογίνω. Αν με το μαρτύριο με καλεί δίπλα Του, ας είναι ευλογημένο το όνομα Του, ας γίνει το θέλημα Του".

Κατόπιν τον παρέλαβαν έφιπποι λησταντάρτες και τον έσυραν πεζό μέχρι το χωριό Τύρνα. Δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά τον μετέφεραν σε άθλια κατάσταση πρώτα στο Ξυλοπάροικο και μετά στο Νεραϊδοχώρι. Εκεί τον βασάνιζαν από τις 29-3, Σάββατο του Λαζάρου, μέχρι την Μ.Παρασκευή.Γυναίκες συμμορίτισες του έλεγαν "γιατί δεν προσεύχεσαι στο Χριστό να έρθει να σε σώσει;", οι δε δήμιοι πιό ωμά "Εσύ που πιστεύεις στο Χριστό, θα σε σταυρώσουμε σαν Εκείνον την ίδια μέρα".

Αυτό που έγινε πριν 2 χιλιετηρίδες στον Γολγοθά, επαναλήφθηκε στην Πίνδο.

Μεγάλη Παρασκευή, και οι συμμορίτες έσυραν τον βασανισμένο ιερέα στον Σταυρικό θάνατο.
Τον σταύρωσαν επάνω σε ένα έλατο που είχε το σχήμα σταυρού.

Του τρύπησαν τη δεξιά πλευρά με ξιφολόγχη και άνοιξαν πληγές στο μέτωπο του με περόνια.
Οταν ξεψύχησε, έρριξαν το γυμνό σώμα του σε μια χαράδρα και το σκέπασαν με πέτρες και κλαδιά, για να κρύψουν το έγκλημά τους.

Οταν απελευθερώθηκε το Νεραϊδοχώρι από τον Ελληνικό στρατό, ο αξιωματικός Νικόλαος Χόνδρος αναζήτησε και βρήκε το λείψανο του Μάρτυρα.

Το μετέφερε στα Τρίκαλα, όπου έγινε πάνδημη κηδεία.
Το φέρετρο του συνόδευαν 60 ιερείς, ψάλλοντας "Εγώ γαρ τα στίγματα του Κυρίου εν τω σώματι μου βαστάζω".

Ο ιερέας Γεώργιος Σκρέκας, στα πλαίσια της "συμφιλίωσης" δεν ανακηρύχθηκε Αγιος από την Εκκλησία, μέχρι σήμερα.

Μακάρι από εκεί ψηλά που βρίσκεται να μας βοηθάει και να μας προστατεύει από τον Σατανά και τους οπαδούς του. Τα παραπάνω συγκλονιστικά γεγονότα επιβεβαιώνει και ο Μακαριστός Μητροπολίτης Φλώρινας Αυγουστίνος Καντιώτης:


"Οταν μουν εροκ­ρυκας —σς μιλ μ παραδεγματα πο ν­τλ π μα στορα πενήντα τν, μισο αἰῶ­νος—, φθασα σ᾿ να χωρι τν Γρεβε­νν. Βρσκω τν ερα θλιμμνο, πονεμνο, κλαμ­νο. —Τ χεις; —Τ χωρι μου δν πιστεει πι στ Χριστ. —Μν πογοητεεσαι, λω, χε θρρος· κτω π τ στχτη πρχει σπθα κρυμμνη. —Θλεις ν δς; μο λέει· λα. Μ πει στ νεκροταφεο. κε τ παιδι το Μρξ κα το Λνιν, πο κυριαρχοσαν τό­­τε, εχαν ξερριζσει λους τος σταυρος π τος τάφους κα στ θέσι τους εχαν β­λει σφυροδρπανα κα γροθις! Μισοσαν τ σταυρό. Κα μόνο σ μι περίπτωσι τν «θυμή­θηκαν».
ν σταύρω­σις ς τρόπος θανα­τικς καταδίκης χει πρ πολλο καταργηθ, π τν μερν μας τν ξαναχρησιμοποίησαν· σταύρωσαν νθρωπο! Η­ταν νας ερες το Υψστου ελαβς, πιστς κα πο­λ­τεκνος, π. Γεώργιος Σκρέκας φημέριος το χωριο Μεγάρχη Τρικάλων. θεοι κα πιστοι τν ρπαξαν π τν γα τρπεζα πο ­ερουργοσε, τν δγησαν σν κακο ρνο ξω π τ χωρι, κ᾿ κε τν σταρωσαν π­νω σ᾿ να δντρο· κα ταν Μεγλη Παρασκευή, το τους 1947".